Także uznano go za cechę diagnostyczną rodzaju.
Pierścień okalający oczodół wyróżnia się wydatną masą kostną przed oczodołem (antoribtal buttress).
thumb|left|Regaliceratops w środkowomastrychckiej Kanadzie. U jego stóp przemykają niewielkie ceratopsy z rodzaju Leptoceratops, w tle widać kaczodziobe hipakrozaury Nozdrze zewnętrzne nie odbiega od spotykanych u innych Ceratopsinae z mastrychtu (ale nie z kampanu). Na ogonowym jego brzegu znajduje się róg nosowy. Kolejną cechą diagnostyczną był kostny rdzeń rogu nosowego przekraczający długość rdzeni rogów nadoczodołowych. Podobna cecha występowała u chasmozaura czy Vagaceratops, w przeciwieństwie do mniejszego od rogów naoczodołowych rogu nowego triceratopsa. Kreatorzy Regaliceratops opisują go jako duży, stromy, prosty, kierujący się do góry i nieco do przodu. Mierzyć on musiał jakieś 24–28 cm (nie zachował się w całości), co lokuje Regaliceratops wśród Ceratopsinae o najdłuższych rogach nosowych. Był on w stosunku do wielkości czaszki najwyższy wśród Triceratopsini. Porównują róg do występującego u chasmozaura, innego niż u Triceratopsini. Podobna cecha występowała u pierwotnych Centrosaurinae, kreatorzy rodzaju widzą tu przykład konwergencji. Zwracają uwagę na przykłady konwergentnej ewolucji rogów u ssaków, np.