Kościół W 1701 roku zakon otrzymał zgodę doży na budowę kościoła. 5 sierpnia 1705 roku uroczyście wmurowano kamień węgielny, poświęcony przez patriarchę Wenecji, Giovanniego Alberta Badoera. Prace rozpoczęły się według projektu Antonio Gaspariego. W 1715 roku zostały przerwane. Gaspari miał trudności z zaakceptowaniem swojego projektu inspirowanego tradycją rzymską, z owalnym planem, kopułą i bębnem. Wnętrze miało mieć lekko zaokrąglone narożniki. Filipini nie zgodzili się na wzniesienie wysokiej kopuły nad nawą, ani bocznych dzwonnic, flankujących fasadę. W 1725 roku zbudowano ołtarze boczne, prawdopodobnie według projektu Domenica Rossiego. W 1736 roku, gdy trwały prace przy nowym kościele i odprawiano w nim msze, dawna kaplica Santa Maria de la Fava została całkowicie wyburzona, ale dla zachowania pamięci o niej zaznaczono marmurowymi płytkami na chodniku jej obrys, który przetrwał do dzisiaj. Plac, na którym się znajdowała, otrzymał nazwę Campo de la Fava. W latach 1750–1753 ukończono budowę kościoła według projektów Giorgio Massariego, który w dużej mierze kontynuował idee Gaspariego. Massari ukończył prezbiterium z kopułą, ołtarzami i sklepieniem. 1 kwietnia 1753 roku nowy kościół został konsekrowany.