Marshall poprosił jednak o dalsze wyjaśnienie roli dowódcy, pytając, czy będzie on po prostu funkcjonował jako dowódca korpusu dywizji powietrznodesantowych, czy dowodził wszystkimi wojskami powietrznodesantowymi i naziemnymi, a także kto będzie dowodził siłami powietrznodesantowymi po wylądowaniu i wejściu do walki. Po wielu dyskusjach trzej generałowie zgodzili się, że dowódca sił powietrznych kontrolowałby wszystkie siły powietrznodesantowe, dopóki sytuacja na ziemi nie umożliwi normalnego wsparcia logistycznego dla zaangażowanych sił, a wtedy dowództwo powróci do dowódcy naziemnego.

Po rozwiązaniu problemów z podziałem dowództwa zaczęły się poszukiwania wykwalifikowanego personelu, który mógłby służyć w kwaterze głównej. Departament Wojny Stanów Zjednoczonych wskazał, że część personelu z Airborne Center w Camp Mackall będzie dostępna dla nowej kwatery głównej, a kiedy sztab 2 Brygady Powietrznej zostanie rozwiązany, jej personel będzie przeniesiony do nowej jednostki. Ponadto Strategiczne Siły Powietrzne Stanów Zjednoczonych w Europie przydzieliłyby dziesięciu oficerów i pięćdziesięciu żołnierzy.