thumb|240px|Epizema na tarczy greckiego hoplity (dekoracja kyliksu z kon. VI wieku p.n.e.) thumb|240px|Hoplici noszący tarcze z epizemami (w rekonstrukcji współczesnej) Epizema (stgr. ἐπίσημαDosłownie: wizerunek, znak, godło (Słownik grecko-polski (red. O. Jurewicz). Warszawa: Wydawnictwo Szkolne PWN, 2000, t. 1, s. 363).) – w starożytności godło przynależności umieszczane na tarczy wojownika greckiego.
Lica tarcz greckich malowano, zazwyczaj w wyróżniającej barwie czerwonej, białej bądź czarnej, nierzadko zdobiąc je tylko geometrycznymi wzorami (np. rozetą, wzorem łuskowym, spiralnym), lecz często oznakowując w sposób czytelny wraz z umieszczeniem na nich konkretnej epizemy. Najczęściej było nią godło fyli (szczepowe) – np. wąż, głowa wołu lub barana, koń, albo znak związany z patronującym bóstwem, np. orzeł (symbol Zeusa), koń (symbol Posejdona), sowa lub głowa Gorgony (kojarzona z Ateną). Jest prawdopodobne, że godła te należy łączyć z przeżytkami totemicznymi organizacji plemiennej z okresu koczowniczego, w postaci dawnych znaków rodowych przypisanych grupom, które swe pochodzenie w linii męskiej wiodły od wspólnego szlachetnego przodka.