Typowymi przykładami był woli łeb attyckiego rodu Butadów, koń Pizystratydów (wywodzących się od Posejdona, któremu poświęconym zwierzęciem był koń), triskeles Alkmeonidów czy zad koński Filaidów (być może totem rozszczepiony wskutek podziału rodu) W tym znaczeniu figuralne symbole były odległymi poprzednikami herbów średniowiecznego rycerstwa..
Źródła ikonograficzne wskazują, że obok podobnych znaków zoomorficznych występowały także dzik, pies, lew, sfinks, skorpion, kogut, kruk, ale też postacie ludzkie (np. wojownika) i niejasne znaczeniowo wyobrażenia figuralne (oko, noga, trójnóg, kantaros).
W czasach rozwiniętych miast-państw, zwłaszcza pod koniec V wieku p.n.e., na tarczach zamiast symbolicznych ozdób umieszczano litery wskazujące miejsce pochodzenia wojownika – np. literę alfa (A) dla Ateńczyków, lambdę (Λ) dla Spartan (Lacedemończyków) czy sigmę (Σ) dla SykiończykówPeter Connolly: Grecja i Rzym na wojnie. Oświęcim: Wydawnictwo Napoleon V, 2021, s. 62., a od drugiej połowy IV wieku p.n.e. – Μ (mi) dla wojowników z Mesenii. Zamiast nich, późniejszy i rzadszy zwyczaj dopuszczał umieszczanie na tarczach haseł w rodzaju „pustoszę miasto” albo „w imię pomyślnego losu”Oktawiusz Jurewicz, Lidia Winniczuk: Starożytni Grecy i Rzymianie w życiu prywatnym i państwowym. Warszawa: Państwowe Wydawnictwo Naukowe, 1970, s. 402..
Uwagi
Przypisy
Kategoria:Wojska starożytnej Grecji Kategoria:Tarcze Kategoria:Symbole