Związek Radziecki z jednej strony promował naukę i technologię, ale z drugiej swobodna wymiana pomysłów nie była mile widziana. Wynalazcy tacy jak Kondratiuk byli uważani za „burżuazyjnych intelektualistów”, którzy sprzeciwiali się komunizmowi. Wynalazcy i intelektualiści nie pasowali do uznawanego podziału społeczeństwa radzieckiego na masy pracujące i klasę polityczną, w związku z czym aparat państwa uznawał ich za zagrożenie.
Badania nad energetyką wiatrową Kondratiuk został zwolniony z wygnania na życzenie komisarza ludowego Sergo Ordżonikidze. Kondratiuk został zaproszony do konkursu na zaprojektowanie dużych elektrowni wiatrowych na Krymie, sponsorowanym przez Ordżonikidze. Kondratiuk wraz z towarzyszami z wygnania, inżynierami Piotrem Gorczakowem i Nikołajem Nikitinem, przedstawili projekt wysokiej na 165 m betonowej wieży podpierającej czterołopatowe śmigło o rozpiętości 80 metrów, zdolnej do wygenerowania do 12 000 kW. W 1933 Ordżonikidze wybrał ten projekt jako zwycięzcę i zaprosił zespół na spotkanie z nim w Moskwie przed wysłaniem go do Charkowa w celu sfinalizowania projektu i nadzorowania jego budowy. Podczas pobytu w Moskwie Kondratiuk miał okazję spotkać się z Siergiejem Korolowem, wówczas szefem GIRD (radzieckiej grupy badawczej ds. rakiet).