W dniach 5–7 stycznia 1957 r. została wybrana na przewodniczącą Zgromadzenia Ogólnego Węgierskiej Rady Rewolucyjnej. W październiku tego samego roku założyła i została przewodniczącą Węgierskiej Partii Socjaldemokratycznej na Emigracji. W tym samym roku Rada Europy z siedzibą w Strasburgu przyznała jej nagrodę specjalną w wysokości 10.000 marek niemieckich dla upamiętnienia życiowego zaangażowania w sprawy wolności i praw człowieka. Kéthly zapowiedziała, że wesprze działalność wygnanych węgierskich organizacji młodzieżowych.
Została redaktorką naczelną emigracyjnego „Népszava”, który był wydawany w Londynie w latach 1957–1963. W 1962 r. komunistyczny rząd Jánosa Kádára zrehabilitował ją, ale Anna zdecydowała się nie wracać na Węgry nawet w celu wizyty. Zamiast tego nadal krytykowała reżim komunistyczny i ideologię, którą wykorzystywał do uzasadniania swoich czynów. W Brukseli odegrała kluczową rolę w założeniu Instytutu Imre Nagy, ośrodka badawczego monitorującego sytuację na Węgrzech, a w ciągu następnych dziesięcioleci opublikowała kilka opracowań na temat rewolucji 1956 roku i jej następstw.
W 1962 r. Sąd Najwyższy uchylił wyrok z 1954 r. przeciwko niej, ale skazał ją pod jej nieobecność, na dwa lata więzienia za podżeganie przeciwko państwu.
W 1970 r.