prefekta państwa, który reprezentował Dyrektoriat w kantonie, a ponadto: nadzorował podległych mu urzędników; przyjmował petycje; zwoływał zgromadzenia pierwiastkowe i ciała elektorskie; czuwał nad bezpieczeństwem wewnętrznym kantonu (nadzorował i dysponował jego siłami zbrojnymi); mianował przewodniczącego trybunału kantonalnego, izby administracyjnej i sądów niższego stopnia, pisarzy, oskarżyciela publicznego i podprefektów; trybunału kantonalnego, będącego sądem: Pierwszej instancji dla przestępstw ciężkich; ostatniej instancji dla innych przestępstw, w sprawach cywilnych i policyjnych; izby administracyjnej (złożonej z przewodniczącego i czterech asesorów, wybieranych przez ciało elektorskie), właściwej dla „bezpośredniego wykonywania ustaw dotyczących finansów, handlu, sztuki, rzemiosła, rolnictwa, artykułów żywnościowych, funkcjonowania miast i dróg publicznych”.

Konstytucji posiadała także o procedurę jej zmiany. Zgodnie z art. 106 inicjatywa w tym przedmiocie należała do Senatu. Przygotowana propozycja winna zostać przez niego dwukrotnie uchwalona w