Konstytucja Helwecka tworzyła także organ władzy sądowniczej Republiki, którym miał być Trybunał Najwyższy (Oberster Gerichtshof). Jego kadencja trwała cztery lata, a każdy kanton mianował do niego po jednym przedstawicielu. Odnowienie składu następować miało według zasady: co trzy lata pięciu sędziów, w czwartym roku siedmiu. Jego przewodniczącego, oskarżyciela publicznego i pisarza wybierał Dyrektoriat Wykonawczy.
Trybunał Najwyższy był sądem właściwym dla deputowanych do parlamentu i członków Dyrektoriatu. Ponadto orzekał on także:
w sprawach o przestępstwa kryminalne (jako sąd ostatniej instancji), za które groziła kara śmierci, pozbawienia wolności lub banicji powyżej 10 lat; jako sąd kasacyjny w sprawach cywilnych w przedmiocie orzeczeń wydanych przez trybunały kantonalne – jeżeli nie miały one kompetencji do orzekania lub naruszyły procedurę postępowania bądź prawo.
W kantonach władza należała do: