Akt III Po czteroletniej niewoli w hadesie Tezeusz wyzwolony przez Herkulesa, który przybył porwać Cerbera, wraca do domu. Piastunka wyjawia mu, że pani che się zabić. Fedra nie chce wyjawić przyczyny tego kroku. Dopiero, wobec groźby wzięcia na tortury wiernej sługi, wyznaje, że została znieważona i wskazuje na porzucony miecz sprawcy. Oszalały z gniewu Tezeusz przeklina syna, obiecuje ścigać go aż na krańce świata, wreszcie prosi Posejdona, który obiecał mu spełnić trzy życzenia, by odebrał życie Hipolitowi. Chór rozważa dlaczego bogowie, którzy zapewniają ład we wszechświecie, nie dbają o ukaranie niesprawiedliwych.
Akt IV Przybywa posłaniec z wieścią o śmierci Hipolita. Ojciec jest niewzruszony. Posłaniec opowiada jak to po zaprzęgnięciu przez Hipolita koni do rydwanu, morze wyrzuciło na brzeg potwornego byka, jak spłoszone konie poniosły i pociągnęły za sobą zaplątanego w lejce młodzieńca rozrywając na strzępy na skałach i drzewach, tak że teraz wszyscy słudzy zbierają jego szczątki po całej okolicy. Tezeusz płacze nad utratą syna. Chór śpiewa o zmienności ludzkiej doli.