Akt V Wstrząśnięta skutkami swej zbrodni Fedra przeklina powrót Tezeusz i jego okrucieństwo. Pragnie się połączyć przynajmniej w śmierci z ukochanym i przebija się mieczem. Tezeusz rozpacza nad dniem swego powrotu, nad wolnością, która przyniosła śmierć syna i żony. Pragnie powrócić do krainy umarłych. Chór wzywa go, by pochował zmarłego syna i pomaga mu dopasować do siebie jego szczątki. Tezeusz wydaje służbie odpowiednie rozporządzenia co do pogrzebu syna, nakazuje też zakopać gdzieś zwłoki żony, życząc by jej ziemia ciężką była.
Stosunek do Eurypidesa Pisząc swoją Fedrę Seneka oparł się przede wszystkim na zaginionym Hipolicie zasłaniającym oblicze, z Hipolita uwieńczonego korzystając głównie w scenie rozmowy piastunki z Hipolitem na początku drugiego aktu. Włoscy latyniści (Paratore, Giomini) próbują udowodnić również wpływy Faidry Sofoklesa, czego jednak nie da się rozstrzygnąć. Senekę niewątpliwie bardziej pociągała Fedra z Hipolita I, o wiele wyrazistsza, występująca z całym natężeniem kobiecych namiętności. Możliwość przedstawienia kobiecej psychiki ogarniętej przez potężne, występne pragnienia, dawało pole do popisu dla autora tragedii retorycznej.