Pozostał w służbie jako oficer zawodowy. Po ukończeniu kursów, został w maju 1920 r. dowódcą baterii artylerii. Dziewięć lat później przydzielono go do Ministerstwa Spraw Wojskowych, gdzie pracował kolejnych pięć lat. Po powrocie do swojego pułku w 1934 r., w stopniu majora, krótko dowodził jednym z pododdziałów. W 1936 r. powrócił do ministerstwa i pracował tam do czasu niemieckiej okupacji. Po rozpoczęciu okupacji mógł pozostać w ministerstwie, które zajmowało się odtąd likwidacją struktur armii byłej Czechosłowacji. Jednocześnie działał w tworzących się podziemnej organizacji wojskowej Obrona Narodu. Początkowo powierzono mu utworzenie pułku konspiracyjnej armii w Pradze VII, ale szybko dołączył do grona najbliższych współpracowników kierownictwa Obrony Narodu. Po zakończeniu działania komisji likwidacyjnej armii, został przeniesiony do Ministerstwa Zdrowia i Opieki Społecznej, jednak szybko wystarał się o emeryturę z powodów zdrowotnych, dzięki czemu mógł zaangażować się pełniej w działalność podziemnych struktur.