Bezpieczeństwa Lotnictwa Cywilnego (BEA) w Paryżu.
Raport końcowy wskazał, że katastrofa była wynikiem serii poważnych błędów proceduralnych, decyzyjnych i komunikacyjnych załogi, a także niedoskonałości w nadzorze regulacyjnym.
Załoga podczas rejsu nie przestrzegała procedur call-out ani zasad współpracy w kokpicie (CRM), prowadząc rozmowy niezwiązane z lotem – m.in. o pandemii COVID-19. Podczas podejścia do lądowania w Karaczi samolot znajdował się znacznie powyżej właściwego profilu zniżania. W punkcie nawigacyjnym MAKLI (ok. 28 km od lotniska) maszyna była na wysokości ok. 2980 m przy prędkości około 450 km/h (245 węzłów IAS). Kontroler wielokrotnie zwracał uwagę na nadmierną wysokość i proponował wykonanie zakrętu, aby umożliwić prawidłowe podejście, lecz piloci zignorowali zalecenia. W celu szybkiego zniżania piloci wybrali tryb OPEN DES, odłączyli autopilota i wysunęli hamulce aerodynamiczne. Przy wysokości ok. 2200 m i odległości 19 km od pasa podwozie zostało wypuszczone, lecz następnie ponownie schowane na wysokości ok. 530 m i dystansie poniżej 9 km od pasa 25L. Samolot znajdował się wówczas na ścieżce ILS, z prędkością około 450 km/h i konfiguracją klap 1.