W 1964 utworzono Fundację Filmową, która w 1972 stała się Duńskim Instytutem Filmowym, zorientowanym na przyznawanie filmom duńskim subwencji za jakość oraz dofinansowanie pracy scenarzystów. Na tle tych przemian ukształtowała się Kopenhaska Nowa Fala, która miała na celu przeszczepienie do duńskiego kina eksperymentów formalnych rodem z francuskiej Nouvelle Vague. Pierwszym programowym filmem Kopenhaskiej Nowej Fali był Weekend (1962) Palle Kjærulffa-Schmidta, dramat psychologiczny poświęcony narastającej frustracji małżeńskich par trzydziestolatków w nadmorskim domku, kończącej się aktami przemocy. Weekend został niezauważony za granicą, w przeciwieństwie do filmu Była raz wojna (1966) tego samego reżysera, skupionego na przeżyciach nastolatka wkraczającego w dojrzałość podczas niemieckiej okupacji. Innym przedstawicielem Kopenhaskiej Nowej Fali był Henning Carlsen, adaptator Głodu (1966) według powieści Knuta Hamsuna o wegetacji artysty w środowisku mieszczańskim.
W latach 70.