XX wieku wśród ambitniejszych filmów o problematyce społecznej można było wyróżnić W sprawie Lone (1970) Franza Ernsta, paradokumentalną fabułę z improwizowanymi dialogami, kamerą kręconą z ręki oraz eksperymentalnymi rozwiązaniami wyprzedzającymi dokonania Dogmy 95; oprócz niej zaś – Ucieczkę (1972), Pera (1975), Ślepego kumpla (1976) Hansa Kristensena, kryminał Dziewiętnaście czerwonych róż (1974) Esbena Høilunda-Carlsena, feministyczny manifest Niech pani to potraktuje jak mężczyzna (1975) Mette Knudsen, Elisabeth Rygård i Li Vilstrup, wreszcie Drzewo wiedzy (1981) Nilsa Malmrosa.
Komercyjną wizytówką kina duńskiego lat 60. i 70. XX wieku okazał się jednak olbrzymi sukces serii filmów komediowych Erika Ballinga Gang Olsena (pierwsza część 1968), poświęconej trójce pechowców nieudolnie realizujących genialne plany rabunku. Tytuł serii stanowił aluzję do fundatora duńskiej kinematografii komercyjnej, wspomnianego Ole Olsena.
Renesans duńskiej kinematografii (od 1982) mały|Bille August W latach 80., pomimo poważnego kryzysu strukturalnego, kinematografia duńska zaczęła odbudowywać swój nadwątlony prestiż.