W roku 1916 był jednym z głównych organizatorów uroczystości odsłonięcia tablicy upamiętniającej Juliusza Słowackiego w Genewie.
W niepodległej Polsce Jesienią 1919 roku powrócił wraz z rodziną do Polski i objął stanowisko pierwszego Naczelnika Wydziału Nafty w Departamencie Górniczo-Hutniczym w Ministerstwie Przemysłu i Handlu. Jako naczelnik zorganizował przedsiębiorstwo Państwowych Gazociągów w Jaśle, popierał wiele działań takich jak budowę gazociągu z Daszawy do Stryja i Drohobycza, regulację sprawy ropy bruttowej i sprawę dzierżawy państwowych terenów naftowych. Biorąc udział w pracach Państwowej Rady Naftowej wspierał sprawę ulg celnych i specjalnych taryf kolejowych, oraz organizacji Państwowych Zakładów Naftowych. W 1927 roku wystąpił ze służby państwowej i objął stanowisko Wiceprezesa Związku Polskich Producentów i Rafinerów Olejów Mineralnych w Warszawie. W tym czasie był też czynnym członkiem Wydziału Krajowego Towarzystwa Naftowego i członkiem Komitetu Redakcyjnego dwutygodnika Przemysł Naftowy, w którym to wielokrotnie publikował, między innymi Wspomnienia z przemysłu naftowego. W roku 1930 w uznaniu zasług w życiu gospodarczym kraju został odznaczony Krzyżem Oficerskim Orderu Polonia Restituta. Dużą część czasu poświęcił również publicystyce gospodarczej.