W 1914 wydał powieść Z roku władyków (Av jarleaet), gdzie wypowiedział się również przeciwko urbanizacji, którą postrzegał jako zjawisko demoralizujące, w czym zbliżył się nieco do stanowiska Knuta Hamsuna, jednak w odróżnieniu od niego uważał, że można miasto zmienić na bardziej ludzkie.
Postać Johna Jernblaastra, człowieka wyrwanego ze wsi i skazanego na życie w mieście przedstawił w powieści Ofiara całopalna (Braendoffer, 1918). Otwartość, naturalizm i gwałtowność tego dzieła w wielu aspektach zbliżona jest do norweskiego pisarstwa lat 80. XX wieku (Hans Jæger, Christian Krohg, Amalie Skram).
Oprócz pisarstwa realistycznego pisał też popularne utwory historyczne. W 1913 wydał Eli Sjursdotter, gdzie podjął wątek przejścia wojsk Karola XII przez góry graniczne w 1719 (III wojna północna). W 1918 wydał powieść Słońce (Sol), która była przygotowaniem do wielkich fresków historycznych, w których historia była głównie tłem dla ukazania namiętności, problemów psychologiczno-moralnych, obyczajowych, czy religijnych. Pierwszą jego wielką powieścią historyczną była Czwarta nocna wachta (Den fjerde nattevakt) z 1923, opisująca losy pastora Benjamina Sigismunda i Gunhildy Bonde – łącząca ich pożądanie, pokorę i tęsknotę za uciechami.