Rozgłos w Europie przyniosła mu sześciotomowa trylogia Christianus sextus z lat 1927–1935, wydana w wersji skróconej w 1940. Jest ona dziełem przedstawiającym losy górników okręgu Røros w XVIII wieku. Opinia publiczna oraz krytyka była pod wrażeniem plastyczności i rozległości ujęcia tematu. Pisarz ukazał szeroki obraz społeczeństwa norweskiego wraz z jego rozwarstwieniem i problemami rozwoju technicznego. Kolejne tomy to: Pierwsi czeladnicy (De første gesseler, 1927) – odkrycie rudy miedzi i otwarcie kopalni, Pod znakiem młota (I hammerens tegn, 1931) – losy siostrzenicy jednego z górników oraz Strażnik wieży (Tårnvekteren, 1935) – losy ludzi zakładających osadę górniczą.
Podczas II wojny światowej wyemigrował do Szwecji, by wkrótce powrócić z powrotem do Norwegii, gdzie mimo nacisków ze strony quislingowców, nie przystąpił do obozu kolaboracyjnego. Rozpoczął w tym czasie pracę nad najbardziej dojrzałym dziełem w swojej karierze – tetralogią Chleb nocy (Nattens brød). Składała się ona z powieści An-Magritt (1940) oraz tomów: Pług (Plogjernet, 1946), Johannes (1952) i Drogi miłości (Kjaerlighets veier, 1959). Wszystkie jego powieści historyczne charakteryzuje brak fabularnej całości na rzecz mozaiki różnych drobnych epizodów szkiców i wydarzeń, pomiędzy którymi porusza się narrator.