Drugi rozdział dotyczący zniesienia niewolnictwa na Kubie jest najobszerniejszą częścią książki. Montejo opisuje w nim swoje życie po wyjściu z lasu po ogłoszeniu upadku niewolnictwa w 1886 roku. Opowiada o pracy w cukrowniach Purio i Ariosa. O zwyczajach pracowników, o wynagrodzeniu, o relacjach międzyludzkich. Przytacza najważniejsze święta, które były hucznie obchodzone w niedaleko znajdujących się miejscowościach takich jak Remedios. Wspomina magię obecną w czworakach, czarownice i wielką siłę religii palo. Nie zapomina, oczywiście, o postaciach tak bliskich jego sercu, kobietach.
Ostatnia część poświęcona jest Wojnie o Niepodległość, w której uczestniczył Montejo. Mężczyzna opisuje życie w czasie wojny – krwawą walkę w Mal Tiempo i innych częściach wyspy. Charakteryzuje grupy „mambi”, strukturę innych batalionów i przytacza nazwiska przywódców. Z odrazą wyraża się o większości z nich. Wspomina ich przewinienia, obłudę i zdrady. Pokazuje swoją głęboko zakorzenioną nienawiść do partyzantów walczących po stronie Hiszpanii.