W latach 1579–1593 w Kralicach bracia czescy wydali Biblię kralicką, opierając swój przekład na tekstach oryginalnych. Stary Testament z hebrajskiego przetłumaczył zespół tłumaczy. Wykorzystano też Nowy Testament Jana Blahoslava (zm. 1571) na nowo opracowany na podstawie greckiego tekstu Erazma. Biblia ta ściśle trzyma się tekstów oryginalnych. Miała też wpływ na rozwój języka czeskiego. Wydanie trzecie z roku 1613 stało się najbardziej popularnym przekładem i aż do drugiej połowy XX wieku była najczęściej używaną wersją Biblii w języku czeskim. Wpływ Biblii kralickiej jest widoczny w polskiej Biblii gdańskiej.
thumb|Biblia św. Wacława (NT – 1677) Katolickim przekładem z tego okresu była Biblia św. Wacława () – przekład przygotowany przez jezuitów (NT – 1677, ST – 1712/1715). W roku 1796 ukazał się Nowy Testament katolickiego intelektualisty Františka Faustina Procházki (kompletny przekład Procházki ukazał się w roku 1804). W latach 1810–1811 František Novotny z Lužy wydał cztery Ewangelie, a w 1827 Tomáš Draski wydał Biblię tłumaczoną z języków oryginalnych (pierwszy przekład z tekstów oryginalnych po Biblii kralickiej). W roku 1851 ukazała się Biblia konsystorska (Konsistorní bible).