W końcu XIX wieku ukazał się następny przekład katolicki – Biblia świętojańska (Bible svatojanská), dwutomowy przekład z lat 1888/1889.
W okresie od końca XVIII do końca XIX wieku pojawiło się również kilka wydań pełnej Biblii lub tłumaczeń cząstkowych. Wśród nich ośmiotomowy NT z obszernym komentarzem z lat 1864–1872 opracowany przez katolickiego biblistę Františka Sušla (1804–1868) oraz jedyny prawosławny przekład NT (bilingwiczny staro-cerkiewno-słowiański i czeski) wydany w dwóch tomach (Petersburg 1892/1897). Autorem przekładu był rosyjski duchowny przez wiele lat mieszkający w Czechach Nikolaj Pietrowicz Apraskin (1847–1907).
Współczesne tłumaczenia Biblii Początki współczesnych przekładów Na początku XX wieku wśród czeskich biblistów pojawił się zamysł dostosowania stylu języka biblijnego do współczesnego języka literackiego. Doszło wówczas do narodzin nowoczesnego czeskiego przekładu tekstu biblijnego. Przełomowym okazał się dokonany z łaciny przekład katolicki Nowego Testamentu dokonany przez praskiego biblistę, profesora Uniwersytetu Karola, Jana Ladislava Sýkorę (Ewangelie 1909, pozostałe księgi 1914). W zakresie Starego Testamentu znaczący był przekład ołomunieckiego biblisty Jana Nepomuka Hejčla. Obaj bibliści wspierali się na tekstach oryginalnych. ST Hejčla i NT Sýkory utworzyły razem Biblię Podlahy (cz.