Podlahova bible), która stała się katolickim przekładem autoryzowanym.

Dla ewangelików Nowy Testament z języka greckiego w roku 1933 przetłumaczył biblista z praskiego Wydziału Teologii Ewangelickiej František Žilka (1871–1944). Do współpracy zaprosił bohemistę Emila Smetánkę oraz wybitnego grecystę Ferdinanda Stiebitza, łącząc po raz pierwszy czeską biblistykę z czeską filologią. Tłumaczenie Žilki zrywało z archaicznym językiem Biblii kralickiej. Ostatnie, siódme wydanie ukazało się w roku 1970.

Rewizji przekładu Sýkory dokonał Jan Hejčl (zm. 1935). Efektem tej modernizacji języka był Nowy Testament Sýkora-Hejčl, wydany w dwóch tomach (cz. I, Dzieje Apostolskie, Listy oraz Apokalipsa – 1933; cz. II, Ewangelie – 1934). W roku 1947 NT wydał ołomuniecki biblista, Rudolf Col (1902–1964), prezentując swoje tłumaczenie jako „poprawienie” tekstu Sýkora-Hejčl. W rzeczywistości była to samodzielna praca Cola, który przedstawił siebie jako redaktora by zyskać kościelne Imprimatur. Col jako pierwszy wśród katolickich biblistów do współpracy zaprosił filologów Jana Springera i Oldřicha Králíka.