Dwukrotnie został schwytany na kradzieży owiec, co za pierwszym razem poskutkowało karą dwustu pałek, a za drugim – rocznym uwięzieniem w Rymawskiej Sobocie.
W roku 1739 poznał Martina, zwanego z racji podhalańskiego pochodzenia „Poliakiem”, harnasia zbójnickiego, który pozwolił mu przystać do swojej drużyny. Dzięki swojej sile i odwadze wyróżnił się na tyle, że kiedy zbójnicy zebrali się ponownie wiosną następnego roku, został dowódcą, a Martin Poliak zadowolił się rolą zastępcy. Uformowana grupa miała jedenastu (mylnie podaje się niekiedy dziewięciu lub dziesięciu) członków. Oprócz Surovca i Poliaka byli to: Pavol Gajdoš, również zwany Poliakiem, Tomaš Greguš z Kubach na Spiszu, bacujący uprzednio na Čiernym vrchu, Juraj Klanica z Krásnej Hôrki (współcześnie dzielnica Twardoszyna), Juraj Lukáč z Dúbravy, Ján Oravec, Matej Pijak-Hajduch z Chlebnic, Ondrej Ponický z Ponik, Juraj Turčan oraz Michał Tylka, który pochodził – podobnie jak Martin Poliak – z Dzianisza.