Drużyna zgromadziła się w komplecie około 24 czerwca 1740 roku w szałasie nieopodal Valaskiej, skąd na przełomie czerwca i lipca wyruszyła w trasę zbójnicką, za radą Poliaka kierując się w stronę Orawy, Tatr i Podhala. Obrabowali między innymi kościół w Valaskiej, farbiarnię w Slanicy, urząd celny w Mýtnej, jak również licznych podróżnych na drogach i baców. Zawrócili na południe po napadzie dokonanym w pobliżu Nowego Targu (w zależności od źródła, mógł to być atak na dworek szlachecki, gospodarstwo bogatego chłopa, karczmę lub nawet splądrowanie samego miasta, co stanowiłoby największe osiągnięcie Surovca, wiadomo jednak, że zdobyte łupy okazały się stosunkowo niewielkie). Zasięg działalności drużyny był więc wyjątkowo szeroki: od Horehronia (bory pomiędzy Breznem a Tisovcem stanowiły główną bazę wypadową), Gemeru i Novohradu przez Liptów, Orawę i Tatry aż po Nowy Targ.

mały|Inne przedstawienie sceny analogicznej do powyższej – ten motyw w sztuce Podtatrza jest znany jako „przyjęcie Surowca” Członkowie grupy wywodzili się przeważnie z najuboższych warstw społeczeństwa, wskutek czego istotną rolę przy werbunku odegrał fakt, iż Surovec zobowiązał się zapewnić swoim podkomendnym darmową odzież.