Obraz spotkał się z uznaniem krytyków i przeciętną oglądalnością (17 mln widzów). Ci pierwsi widzieli w nim swoisty "fenomen Szukszyna", opary na "połączeniu dramatu z komedią, kipiącego witalizmu, wiary w życie – z nutą nostalgii, odczuciem transtendencji..."Horszczak..., s. 10.

Sam Szukszyn uważał ten film, obok Kaliny czerwonej, za swoje najbardziej dojrzałe i osobiste dziełoChociaż Szukszyn planował zupełnie inną obsadę, w filmie oprócz niego wystąpiła w głównej roli jego żona, dwie córki – Marija i Olga oraz matka. Zdjęcia kręcono m.in. w rodzinnych stronach reżysera nad Ałtajem, a w rolach mieszkańców wsi wystąpiła miejscowa ludność.. Poświęcił mu wyjątkowo dużo pracy i starań – zdjęcia do filmu rozpoczęto dopiero w pięć lat po napisaniu scenariusza (1967–1972). Największym problemem dla Szukszyna podczas pracy nad swoim działem okazała się być cenzura. Decydentom nie podobał się główny bohater – przodownik pracy zaglądający do kieliszka i wręczający łapówki, wyjeżdżający na urlop w okresie szczytu prac polowych. Siermiężność i prostota życia na wsi, jaką pokazał Szukszyn, kolidująca z oficjalnym kursem postępowej i rozwijającej się wsi, obowiązującym w ówczesnym ZSRR, była kolejnym powodem niezadowolenia cenzorów. Ostatecznie film został dopuszczony do rozpowszechniania (w ograniczonym zakresieFilm otrzymał tzw.