lotami śmierci oraz trudnościami związanymi z rozpoznaniem oprawców przez ocalonych.
Grupowanie spraw sądowych według tajemnych więzień pozwalało także uniknąć wszczęcia ogromnej liczby procesów, która odpowiadałaby liczbie ofiar. Zamiast tego, otwierano sprawy dla poszczególnych więzień, w których dokonywano zbrodni przeciwko ludzkości i w które zamieszanych było wiele osób. Udowodnienie, że te same zbrodnie popełniali ci sami członkowie marynarki wojennej przy wykorzystaniu tych samych metod umożliwiało wystosowanie oskarżeń przeciwko głównodowodzącym i pociągnięcie ich do odpowiedzialności karnej nie za jeden przypadek, lecz za całokształt. Ze względu na złożoność takich procesów nazwano je mianem megacausa, czyli „ogromna sprawa”.
Treść Komisja sporządziła raport składający się z 50 000 stron. Na jego podstawie udokumentowano między innymi rozmieszczenie 340 tajnych więzień, a także dziesiątki tysięcy nazwisk porwanych osób, które poddawano torturom, a następnie chowano jako N.N. lub odurzano, a następnie wyrzucano do morza w czasie tak zwanych lotów śmierci. Uznaje się, że około 500 dzieci zostało przywłaszczonych: porwano je razem z rodzicami lub przyszły na świat w jednym z tajnych więzień. Wszystkich tych danych próbowano się pozbyć w czasie dyktatury.