Języki halmahersko-zachodnionowogwinejskie – grupa spokrewnionych języków austronezyjskich używanych w archipelagu Moluków, w południowej części wyspy Halmahera, oraz w regionie zatoki Cenderawasih na wschodzie Indonezji. Wraz z językami oceanicznymi tworzą grupę wschodnią w ramach języków malajsko-polinezyjskich. Według danych szacunkowych z 2016 r. posługuje się nimi 140 tys. osób.
Według serwisu Ethnologue ich podział wewnętrzny przedstawia się w następujący sposób:
języki południowohalmaherskie język irarutu języki makian wschodni-gane grupa południowo-wschodnia języki zachodnionowogwinejskie języki półwyspu Bomberai języki zatoki Cenderawasih
W ramach tej grupy klasyfikowanych jest ok. 40 języków. Nie należą do niej nieaustronezyjskie języki Halmahery (zob. języki północnohalmaherskie).
W większości są to słabo udokumentowane języki niewielkich społeczności. Najlepiej opisane z nich to taba (makian wschodni), buli i biak-numfor. Taba i biak-numfor mają stosunkowo duże społeczności użytkowników (według szacunków – kolejno 30–40 tys. i 70 tys.). Historycznie języki biak-numfor, wamesa i ma’ya przyjęły się w roli lingua franca. W regionie powszechna jest wielojęzyczność.