W 1926 z powodu płonicy zmarli Roberta Harasowska i najmłodszy syn Romuald. Córka Stanisława wyszła za mąż za kompozytora Tadeusza Szeligowskiego (1896–1963). Po uzyskaniu emerytury przeniósł się do Wilna, a po zakończeniu II wojny światowej zamieszkał w Lublinie, gdzie zmarł w 1945.
Aleksander Harasowski był „wszechstronnie uzdolniony, przede wszystkim nieprzeciętnie muzycznie”. Komponował i grał biegle na fortepianie. W czasie odbywania (1892–1897) studiów medycznych był dyrygentem Krakowskiego Chóru Akademickiego. Później dyrygował chórami w Delatynie i Andrychowie, gdzie pracował jako lekarz wojskowy. Po śmierci Marszałka Piłsudskiego w 1935 skomponował muzykę do słów M. Nalepki Do Wilna serce dajcie.
Oprócz tekstów medycznych i popularyzatorskich Aleksander pisał wiersze i krótkie utwory literackie. Wygłaszał pogadanki w wileńskiej rozgłośni Polskiego Radia. Znał kilka nowożytnych języków europejskich, a także łacinę i grekę. Około 1912 otrzymał pierwszą nagrodę w korespondencyjnym konkursie szachowym w Petersburgu.