Jednocześnie córka Wadima Kożewnikowa, Nadieżda Kożewnikowa, zaprzecza, że jej ojciec przekazał informacje o powieści „władzom karnym” i uważa, że „manuskrypt o takiej objętości, tym bardziej z tak niebezpiecznymi spostrzeżeniami, jak paralele Hitler-Stalin i faszyzm-komunizm – powinien być przekazany do Komitetu Centralnego, do wydziału ideologicznego, w każdym przypadku”. Aleksandr Sołżenicyn, który z pierwszej ręki znał historię rękopisu w „Nowym Mirie”, napisał w swojej książce Bodło się cielę z dębem: „Pamiętam, jak powieść Grossmana zabrano z sejfu «Nowogo Miru»”.
Dziewięć dni później Grossman napisał list do Nikity Chruszczowa z prośbą o wyjaśnienie losu książki. W odpowiedzi Michaił Susłow zaprosił autora na rozmowę w Komitecie Centralnym i powiedział Grossmanowi, że książka zostanie opublikowana za sto lat.
Kopia powieści zachowana przez poetę w połowie lat 70. XX wieku, po śmierci pisarza, z pomocą Andrieja Sacharowa, Bułata Okudżawy i Władimira Wojnowicza została przewieziona na Zachód i opublikowana po raz pierwszy w Szwajcarii w 1980 r.
W ZSRR powieść opublikowano dopiero w 1988 podczas pierestrojki Michaiła Gorbaczowa. W Polsce Życie i los zostało wydane dwa razy: w 2011 r. przez Wydawnictwo W.A.B. oraz w 2020 r.