W 929 Wacław I Święty uznał zwierzchnictwo króla niemieckiego Henryka I Ptasznika z dynastii Ludolfingów, lecz został zamordowany przez swojego brata Bolesława I Srogiego. Początkowo nowy książę starał się zachować niezależność, jednakże w końcu uznał zwierzchność zachodniego sąsiada. Przez co w 962 Księstwo Czeskie stało się krajem lennym Świętego Cesarstwa Rzymskiego, zachowując jednak samodzielność wewnętrzną.
Bolesław I dzięki swojej polityce ekspansji zewnętrznej rozciągnął swoją władzę na Morawy, Śląsk, ziemie Wiślan (tereny Małopolski aż po Bug i Styr na wschodzie) oraz możliwe, że na ziemie słowackie. W ten sposób Czechy uzyskały kontrolę nad szlakiem handlowym łączącym Kijów z Europą Zachodnią przez Kraków oraz Pragę (szlak ten był ważny dla księcia, gdyż jego potęga militarna zależała głównie od dochodów w srebrze, które uzyskiwał z transkontynentalnego handlu niewolnikami). W wieku X Bolesław I, a następnie jego syn Bolesław II Pobożny, zaczęli umacniać państwowość wewnątrz kraju (m.in. usuwanie książąt plemiennych, likwidacja lokalnych separatyzmów).