W 995 Bolesławowi II udało się usunąć małe państwo Sławnikowiców z ośrodkiem w Libicach.
Przyjazne stosunki między Czechami a Polską zapoczątkowane małżeństwem Mieszka I z córką księcia czeskiego Bolesława I Srogiego Dobrawą w 965, będącym wstępem do chrztu Polski w 966, uległy pogorszeniu wskutek rywalizacji Przemyślidów i Piastów. Około 985 Mieszko I zajął ziemię krakowską. Natomiast w latach 988–989 przejął kontrolę nad Śląskiem. W 990 odparł czeską próbę odzyskania utraconych terenów. Poparcie ze strony Cesarstwa umożliwiło utrzymanie zdobytych przez Mieszka ziem.
Po śmierci Bolesława I, w 999 państwo czeskie weszło w okres kryzysu. Doszło wtedy do walk wewnętrznych w obrębie dynastii panującej czy krwawych represji wobec możnowładztwa. Czechy straciły niepodległość na rzecz Polski, w latach 1003–1004 księciem czeskim został Bolesław I Chrobry. Mimo utraty władzy w Czechach właściwych Polska utrzymała kontrolę nad Morawami do 1031. Stabilność polityczną w państwie przywrócił dopiero Brzetysław I Przemyślida.
W XI i 1.