kamedulskim słowackim, który był mieszaniną języka słowackiego i czeskiegoEwa Siatkowska, Z kręgu współczesnych przekładów biblijnych, 1987, s. 501. Był to język używany w kręgach naukowych Zachodniej Słowacji.
Biblia kamedulska w zamierzeniu była przekładem przeznaczonym dla słowackich katolików, lecz nie została wydana drukiem. Słowaccy protestanci korzystali z Biblii kralickiej w wersji opracowanej przez Mateja Bela z przedmową Daniela Krmana (Biblia sacra, to jest Biblí svatá, Halle 1722).
Przekład pozostał w rękopisie. Został odnaleziony po II wojnie światowej i stał się wzorem dla późniejszych słowackich edycji cząstkowych. Był przechowywany w Urzędzie Parafialnym w Cifer. Oryginał znajduje się dziś w urzędzie arcybiskupim w Trnawie.
Badanie porównawcze Biblii kamedulskiej ze starszymi polskimi przekładami wykazuje liczne i raczej nieprzypadkowe podobieństwa do tekstu pochodzącej z XV wieku rękopiśmiennej Biblii królowej Zofii. Źródło podobieństw nie zostało jak dotąd ustalone. Tłumacze korzystali również z Biblii Wujka i Biblii gdańskiej.