Antoni Szałowski (ur. 21 kwietnia 1907 w Warszawie, zm. 21 marca 1973 w Paryżu) – polski kompozytor, jeden z głównych przedstawicieli polskiego neoklasycyzmu, przebywający i tworzący na emigracji od 1931 roku. Specjalizował się w utworach orkiestrowych, jak również scenicznych.
Życiorys Pochodził z rodziny muzycznej, od 1912 pod kierunkiem ojca uczył się gry na skrzypcach. Studiował w Konserwatorium Warszawskim: kompozycję u Kazimierza Sikorskiego, dyrygenturę u Grzegorza Fitelberga, a grę na fortepianie u Pawła Lewieckiego. Konserwatorium ukończył w 1930, uzyskując dyplom z wyróżnieniem.
W latach 1931–1936 studiował u Nadii Boulanger w Paryżu i tam zamieszkał na stałe. W 1936 odmówił, gdy Sikorski zaproponował mu stanowisko profesora w Konserwatorium, uznając, że pobyt we Francji daje mu większe możliwości i zainteresowanie jego muzyką. Od roku 1931 był członkiem Stowarzyszenia Młodych Muzyków Polaków (SMMP) w Paryżu, w 1933 został skarbnikiem, w 1936 wiceprezesem, a pod koniec 1938 prezesem. Funkcję tę pełnił, z przerwą w okresie II wojny światowej, do rozwiązania SMMP w 1950.