Podczas studiów u Boulanger napisał Uwerturę na orkiestrę, która stała się na krótko przed II wojną światową najpopularniejszym polskim utworem za granicą. Na Wystawie Światowej w Paryżu w 1937 Uwertura zdobyła złoty medal. Florent Schmitt uznał ją za najciekawszy utwór sezonu obok Muzyki na instrumenty strunowe, perkusję i czelestę Béli Bartóka, a Szałowskiego określił jako „jednego z najbardziej utalentowanych muzyków naszej generacji”. Sukces Uwertury sprawił, że w 1938 Szałowski odbył tournée koncertowe w Polsce.

Po wybuchu II wojny światowej zgłosił się jako ochotnik do Armii Polskiej. W związku z zawieszeniem broni w 1940 nie został zmobilizowany. Przeniósł się na południe Francji, a pod koniec 1945 wrócił do Paryża. Zaraz po wojnie muzyka Szałowskiego cieszyła się popularnością, jego utwory były prezentowane na festiwalach muzyki współczesnej, m.in. w Amsterdamie (1948) i Frankfurcie nad Menem (1951). Po 1949, w okresie stalinizmu w Polsce, twórczość emigracyjna została objęta cenzurą, wliczając utwory Szałowskiego, on sam w 1952 został usunięty ze Związku Kompozytorów Polskich (ZKP). Po odwilży roku 1956, już podczas pierwszej Warszawskiej Jesieni, wykonano Uwerturę Szałowskiego.