W kolejnych latach kompozycje Szałowskiego bywały wykonywane w Polsce, w przeciwieństwie do innych kompozytorów emigracyjnych, takich jak Roman Palester czy Andrzej Panufnik. W 1988 ZKP zorganizował w Warszawie konferencję Muzyka źle obecna, poświęconą twórczości polskich kompozytorów emigracyjnych, podczas której odczytano list Palestra do organizatorów konferencji, w którym kompozytor określił „swoistym skandalem” brak referatu poświęconego twórczości Antoniego Szałowskiego, jednego z głównych przedstawicieli polskiego neoklasycyzmu.
W 1959 Szałowski ożenił się z Teresą Bończą-Uzdowską, absolwentką Wydziału Historii UW i studentką Aleksandra Gieysztora. Dzięki żonie zainteresował się sztuką średniowieczną, którą zainspirowany stworzył m.in. utwory Wskrzeszenie Łazarza oraz Kantata.
Współpracował z francuskim radiem, które to głównie zamawiało jego utwory. Jego balet radiowy La femme têtue otrzymał I nagrodę Radia i Telewizji Francuskiej w 1960. Był to pierwszy przypadek, gdy instytucja ta uhonorowała artystę niebędącego francuskim obywatelem.