Mimo licznych zamówień Szałowski przez lata pobytu we Francji żył w trudnych warunkach materialnych, nie utrzymywał też kontaktów z artystycznym światem Paryża. Jego sytuację pogarszał fakt, że nie miał francuskiego obywatelstwa, które uzyskał dopiero w 1970 przy pomocy Nadii Boulanger.
Zmarł w 1973 na atak serca, próbując podnieść żonę, która upadła na podłogę.
Twórczość Antoni Szałowski komponował w duchu neoklasycyzmu, a we wczesnych utworach zauważalne były też wpływy twórczości Karola Szymanowskiego. Jego dokonania obejmują utwory orkiestrowe, kameralne, sceniczne (balety), a także miniatury (skrzypcowe i fortepianowe) oraz pieśni. Twórczość Szałowskiego charakteryzowana jest jako „sérénité”, pojęcie reprezentujące pogodę ducha i harmonię w muzyce. W kompozycjach widoczne jest połączenie emocji – również humoru – ale także logicznej konstrukcji.
Za jego najwybitniejsze dzieło uznawana jest Uwertura z 1936. Bogusław Schaeffer określał ją jako „najdoskonalszą uwerturę z polskiego repertuaru współczesnego”. Również Uwerturę wybrano w roku 2018 jako jeden ze stu polskich utworów do projektu 100 na 100. Muzyczne dekady wolności.