Według twórców projektu: „Uwertura była sensacją, potem legendą, aż stała się w końcu zabytkiem”.

Po wojnie Szałowski nie zmienił znacząco swojej stylistyki, mimo tego, że w muzyce poważnej tego okresu dominowały nowe prądy. Przez to jego twórczość zaczęła być uznawana za niemodną, aczkolwiek doceniano jego kompozytorskie rzemiosło. Dopiero pod koniec życia kompozytor zaczął przełamywać neoklasyczną formę, co było zauważalne np. w Muzyce na smyczki – gdzie reinterpretował tradycyjny model formy sonatowej. Już po jego śmierci w Polsce w 1976 wykonano jego ostatni utwór Sześć szkiców na orkiestrę kameralną. W opinii Zygmunta Mycielskiego oraz Władysława Malinowskiego, którzy oceniali ten koncert, późna twórczość Szałowskiego zdecydowanie wykroczyła poza neoklasycyzm.

Według Elżbiety Szczurko, autorki monografii nt. Szałowskiego, muzyka kompozytora mimo sporadycznych wykonań, wciąż wymaga głębszego utrwalenia.

Najważniejsze utwory Chronologiczna lista utworów przygotowana na podstawie materiału źródłowego, pogrubione zostały najważniejsze wg „Przewodnika koncertowego”.