Aline postanawia poświęcić swoje życie malarstwu. Zapisuje się do słynnej Académie Julian. W 1904 r, jest jedną z pierwszych kobiet przyjętych do paryskiej Akademii Sztuk Pięknych (atelier Humberta). Osiąga kilka niewielkich sukcesów malarskich. W 1908 r. dla podratowania zdrowia wyjeżdża do Hiszpanii. W tym samym roku poznaje młodszego o sześć lat André Réveillauda. Para postanawia się pobrać, lecz nie konsumować związku, by nie zbrukać wyjątkowego uczucia, które ich połączyło.
To małżeństwo nie jest dobrze widziane przez obie rodziny i jest to jeden z powodów decyzji młodej pary o wyjeździe z Francji. W 1911 r. dzień po ślubie udają się do Tunisu, gdzie André zostaje urzędnikiem kolonialnym. Pod koniec 1913 r. André Réveillaud zostaje przeniesiony do Maroka – nowo utworzonego protektoratu Francji i małżeństwo przeprowadza się do Rabatu. W 1915 r. na łamach „Revue de Paris” Aline Réveillaud de Lens publikuje swój pierwszy artykuł: Au Maroc pendant la guerre (W Maroku podczas wojny). To pochwała polityki kolonialnej Francji i generała Lyautey, francuskiego Rezydenta Generalnego i Komisarza Naczelnego w Maroku, który jest tym artykułem zachwycony. Autorka zadedykuje mu później drugą część swoich nowel Le harem entr’ouvert. Mœurs marocaines (Zza wpółotwartych drzwi haremu. Obyczaje marokańskie).