33 pułk stracił połowę stanu osobowego, a jego III batalion aż 70% żołnierzy. W III/155 pułku piechoty pozostało zaledwie kilkudziesięciu żołnierzy.
5 lipca 33 pułk kontynuował odwrót, a działania opóźniające przejął I dywizjon 18 pułku ułanów por. Tadeusza Mincera. Dywizjon obsadził brody na Wiacie i walcząc w osamotnieniu, zatrzymał na kilka godzin marsz sowieckiej 15. Dywizji Kawalerii. Po wielu próbach przebicia się przez pierścień okrążenia, polscy ułani zostali przyparci pod Drują do Dźwiny. Mimo naporu nieprzyjaciela, udało im się przeprawić z końmi, bronią i amunicją na teren Łotwy. Tam zostali internowani, ale większość spośród nich zbiegła i jeszcze przed bitwą nad Wisłą wróciła do kraju. Po południu, na rozkaz dowódcy frontu gen. Szeptyckiego, 1 Armia przystąpiła do odwrotu na linię Milcza – Budsław – Postawy – Koziany.