W późniejszych wersjach są dodatkowe sceny z Almirą / Olmirą, powierniczką Lisingi i z Onao, zwolenniczką Polibiusza.
Pierwszy akt Sala audiencyjna z tronem z boku
Scena 1. Otoczony przez możnych Partów i żołnierzy, Siveno siedzi u stóp Polibiusza. Polibiusz kocha Siveno jak syna, ponieważ nie ma własnego. Siveno przysięga lojalność wobec niego (duet Polibiusza / Siveno: „Mio figlio non sei”). Jego ślub z córką Polibiusza, Lisingą, jest bliski (aria Siveno: „Pien di contento il seno”).
Scena 2. Domniemany ambasador Eumene (w rzeczywistości sam syryjski król Demetriusz) wkracza ze swoją świtą przed tron, na którym zasiada Polibiusz i wręcza mu różne prezenty. Eumene prosi Polibiusza, by dał mu młodego Siveno, wychowanego na dworze partyjskim. Mówi, że to jedyny syn Minteo, bliskiego przyjaciela króla Syrii. Polibiusz nie chce się rozstać z Siveno i odmawia. Wymieniają gorzkie argumenty (duet Polibiusza / Eumene: „Non cimentar lo sdegno”). Oba rozchodzą się w gniewie.
Świątynia z ołtarzem pośrodku i tronem z boku