Scena 3. Eumene ujawnia Siveno, że jest jego ojcem i wskazuje na medalion. Siveno odczuwa ulgę, ale prosi ojca, by oddał mu ukochaną (aria Siveno: „Perdon ti chiedo, o padre”).
Sala audiencyjna ze stołem i krzesłami
Scena 4. Lisinga wzywa Polibiusza i wielkich królestwa do zemsty na porywaczu (aria Lisingi z chórem: „Superbo! Ah tu vedrai”).
Obóz z widokiem na miasto
Scena 5. Eumene wychodzi z namiotu. Wyrzuca sobie, że uległ prośbie syna i pozwolił mu odejść (aria Eumene z chórem: „Lungi dal figlio amato”). Lisinga pojawia się ze swoim ludem. Pokonuje Eumene. Zanim Lisinga go zabije, pojawia się Siveno i rzuca się pomiędzy nich, by chronić swojego ojca. Eumene jest szczęśliwy, że jego syn w końcu zdecydował się na niego. Daje swoje błogosławieństwa Lisindze i Siveno. Chór świętuje szczęście, które teraz zapanuje w Persji i Syrii.
Scena 6. Podczas gdy wszyscy ustawiają się w kolejce do króla, Polibiusz pojawia się ze swoją świtą (chór: „Festosi al re si vada”). Początkowo jest zszokowany widokiem zbrataniem Siveno z wrogiem. Eumene oficjalnie ujawnia się teraz jako syryjski król Demetriusz i ojciec Siveno. Podaje Polibiuszowi rękę na zgodę. Operę kończy radosny chór (wszyscy soliści i chór: „Quai moti al cor io sento”).
Numery muzyczne Uwertura/Sinfonia