Scena 5. Lisinga siedzi zmęczona na kanapie (aria Lisingi: „Mi scende sull’alma”). Wraz ze strzelcami i pochodniami Eumene wchodzi do pokoju bocznymi drzwiami. Nie znajduje Siveno, ale bierze Lisingę jako zakładniczkę. Lisinga wzywa na pomoc i na próżno błaga o litość (finał I: „Ohimè, crudel, che tenti”). Polibiusz i Siveno usłyszeli jej wezwania i pędzą do nich. Aby ich zatrzymać, Eumene podpala pomieszczenie. Lisinga zostaje zabrana.
Akt drugi Gabinet królewski
Scena 1. Chór opiewa smutek króla (chór: „Ah che la doglia amara”). Polibiusz opłakuje utratę córki (aria Polibiusza: „Come sperar riposo”). Siveno wzywa do odwetu na zdrajcy.
Obszar wiejski w pobliżu miasta
Scena 2. Eumene prowadzi schwytaną Lisingę. Zapewnia ją, że nie ma się czego bać, ponieważ kocha Siveno, a zatem żonę też. Siveno i Polibiusz ich doganiają. Walka. Eumene grozi zabiciem Lisingi. W zamian Polibiusz deklaruje dźgnięcie Siveno (kwartet: „Donami omai Siveno”). Eumene odkrywa medalion na szyi Siveno i zdaje sobie sprawę, że to jego syn. Kończy walkę i wszyscy się godzą („Figlio / a qual gioja io provo”). Jednak gdy Eumene wzywa Sivene do powrotu do ojczyzny, pojawia się kolejny problem(„All’armi, o Fidi miei”). Lisinga i Siveno są siłą rozdzieleni. Polibiusz odchodzi z córką. Siveno rozpacza.