Tło historyczne Kiedy w kwietniu 1775 roku rozpoczęła się wojna o niepodległość Stanów Zjednoczonych, Nowy Jork – chociaż nie był jeszcze metropolią – stanowił już ważny ośrodek handlowy. Populacja, wynosząca ok. 25 tys. mieszkańców, zamieszkiwała wtedy tylko dolną New York Island. Przed wybuchem wojny prowincja Nowy Jork podzieliła się pod względem politycznym na ugrupowania patriotów, popierających uniezależnienie się od Korony brytyjskiej, i popierających Koronę lojalistów. Po bitwie pod Lexington i Concord władzę nad miastem przejęli patrioci, którzy rozpoczęli aresztowania lojalistów.

Na początku lata 1776 roku, w początkowym etapie wojny, brytyjski generał William Howe rozpoczął kampanię mającą na celu przejęcie kontroli nad miastem i jego – ważnym ze względów militarnych – wybrzeżem. Po zakończonej w lipcu okupacji Staten Island wspierany przez flotę swojego brata, admirała lorda Richarda Howe’a, pod koniec sierpnia przypuścił udany atak na Long Island. Amerykański generał George Washington ocenił, że zdobycie Nowego Jorku przez Brytyjczyków jest nieuniknione, wobec czego wycofał większość swojej armii o ok. 16 km na północ w kierunku . Niektórzy patrioci – w tym m.in. generał Nathanael Greene i John Jay – optowali za tym, żeby spalić miasto doszczętnie, uniemożliwiając tym samym Brytyjczykom wykorzystanie go.