Washington przedłożył tę propozycję Drugiemu Kongresowi Kontynentalnemu, który jednak ją odrzucił, stwierdzając, że Nowy Jork „w żadnym wypadku nie powinien zostać uszkodzony”.

15 września 1776 roku siły brytyjskie, dowodzone przez Howe’a, dotarły na Manhattan. Następnego dnia część żołnierzy brytyjskich ruszyła w stronę Harlemu, gdzie doszło do ponownego starcia dwóch armii, a reszta w stronę miasta. Exodus mieszkańców rozpoczął się na długo przed dotarciem Brytyjczyków do portu. Kiedy w lutym pojawiły się pierwsze oddziały Armii Kontynentalnej, skłoniło to część mieszkańców – przede wszystkim lojalistów, którzy znaleźli się na celowniku patriotów – do ucieczki, a zdobycie Long Island przyspieszyło wyludnianie miasta. Armia Kontynentalna podczas okupacji zaadaptowała do celów wojskowych wiele opuszczonych budynków, które Brytyjczycy wykorzystali do swoich celów po skonfiskowaniu ich patriotom. Obecność dwóch armii – oraz związana z tym konieczność zakwaterowania żołnierzy i adaptowanie istniejących zabudowań do celów wojskowych – wpłynęła na to, że znacząco zmalała liczba budynków, w których mogła mieszkać ludność cywilna.