Na południowej ścianie, na wprost wejścia środkowego dolnego, znajduje się górne piętro schroniska w postaci ciasnego korytarzyka biegnącego na południe. Można się do niego dostać po stromej pochylni od zachodniej strony głównego korytarza.
Schronisko powstało w wapieniach z jury późnej w warunkach freatycznych. Świadczą o tym występujące na jego ścianach formy korozyjno-erozyjne spowodowane przez turbulentny przepływ wody. Później jednak w jego powstaniu brały udział również zjawiska tektoniczne i grawitacyjny rozpad masywu Birowa. Schronisko jest niemal w całości widne, suche i bardzo przewiewne. Wilgoć występuje jedynie w końcowej części korytarzyka na drugim piętrze.
Zachowały się spore ilości nacieków. Na ścianach korytarza występuje mleko wapienne i kalcytowe polewy, są też nacieki grzybkowe. Kalcyt występuje miejscami również w namulisku. Obserwowano duże ilości krocionogów, niewielkie ilości muchówek, a w ciemniejszych miejscach pająki z rodzaju Meta. Namulisko składa się z gliny zmieszanej z różnej wielkości skalnymi okruchami.
Historia badań i dokumentacji Po raz pierwszy opisał schronisko Kazimierz Kowalski w 1951 r. Sporządził także jego plan, ale brak na nim otworu zachodniego, potraktował go bowiem jako odrębne schronisko. Na planie D. Lisonia z 1982 r. otwór zachodni został już włączony do planu.