K. Kowalski opisując schronisko pisze, że w kilku miejscach w namulisku były przez poszukiwaczy skarbów lub kalcytu wykopane doły. Stwierdził też, że w namulisku nie ma artefaktów. Mylił się jednak – podczas prowadzonych później badań archeologicznych znaleziono różne artefakty. Pierwsze naukowe badania schroniska rozpoczęto w 1990 r. Trwały kilka lat. Równocześnie z badanami archeologicznymi prowadzono badania paleontologiczne i sedymentologiczne. Okazało się, że schronisko to jest jednym z najcenniejszych w Polsce jaskiniowych stanowisk archeologicznych. Stwierdzono, że z przerwami zamieszkiwali w nim ludzie w okresie od górnego paleolitu po średniowiecze. Między innymi znaleziono rzadkie w Polsce przedmioty wytworzone przez ludzi kultury oryniackiej. W 2013 r. Ratajczak i inni znaleźli w schronisku szczątki kostne suhaka stepowego (Saiga tatarica L.).

Przypisy K. Kowalski, Jaskinie Polski, tom. 1, Warszawa: Państwowe Muzeum Archeologiczne, 1951 Jerzy Kondracki, Geografia regionalna Polski, Warszawa, Wyd. Naukowe PWN, 1998,

Grzegorz Rettinger, Jura Środkowa, wyd. 3, Kraków: Wspinanie.pl, 2019,

Kategoria:Jaskinie Wyżyny Krakowsko-Częstochowskiej Kategoria:Stanowiska archeologiczne w województwie śląskim