w 2007 roku powstał Chorwacki Instytut Audiowizualny, utworzony na mocy ustawy o kinematografii z tego samego roku. Na przełomie XX i XXI wieku wyłoniło się nowe pokolenie twórców, wśród których znajdowali się Vinko Brešan, Zrinko Ogresta, Lukas Nola, Rajko Grlić, Goran Dević, Zvonimir Jurić, Dalibor Matanić, Ognjen Sviličić czy Ivan Salaj. Ich filmy jednak zostały zmarginalizowane przez zachodnią widownię i nie miały szans na sukces międzynarodowy.

Matanić w filmach Miłe martwe dziewczyny (2002) oraz Kino Lika (2008) portretował jednostki wprzęgnięte w procesy historyczne. Bohaterkami Miłych martwych dziewczyn są lesbijki, które swoją inność przypłacają śmiercią z rąk homofobicznych sąsiadów. Tymczasem Kino Lika porusza kwestię konfliktu między mieszkańcami wsi chorwackiej, który przypada na moment referendum na rzecz włączenia Chorwacji do Unii Europejskiej.

Mniej ponury aniżeli filmy Matanicia był utwór Sviličicia pod tytułem Przepraszam za kung-fu (2004), pełna subtelnego humoru opowieść o konserwatywnej rodzinie, która na wieść o przybyciu z emigracji swej córki (bez męża, za to w zaawansowanej ciąży) stara się jak najszybciej znaleźć kandydata na męża.