Cudowne znaki, drugi pożar, potop szwedzki W 1634 roku, podczas jednego z nabożeństw obraz miał blednąć, a następnie bardzo mocno pociemnieć. Stan ten utrzymywał się przez 6 dni. Po oględzinach, zawyrokowano pod przysięgą, że zaciemnienie nie powstało ani z wilgoci, ani z surowości muru. Zjawisko zostało odebrane jako zapowiedź nadchodzącego niebezpieczeństwa: śmierć w młodym wieku dwóch królewiczów- Jana Alberta i Aleksandra, najazdów Tatarów i Turków, narastanie konfliktu z Moskwą. Przekaz o wydarzeniu dowodzi bardzo mocnemu zakorzenieniu się kultu Pani Piaskowej w świadomości wiernych.

Powtórne zaciemnienie obrazu miało miejsce 26 lipca 1655 r., według opisu Grodzińskiego na czcigodnem czole wyniknęły były i wypłynęły krople wielkie jak orzech laskowy, które częścią na czole stały, częścią, że upadały i na podesłaną tuwalnię spadały. Wydarzenie złożyło się w czasie z wejściem wojsk Karola Gustawa do Poznania. Po zajęciu Wielkopolski i Mazowsza, Szwedzi kierowali się do Krakowa. Na rozkaz Stefana Czarnieckiego podpalono przedmieścia miasta, chcąc dymem osłonić mury przed ostrzałem wroga.