Sierociniec dysponował 75 miejscami, dodatkowych, 20 miejsc było przeznaczonych dla dzieci upośledzonych. Dziewczęta te przygotowywano do samodzielnego życia, ucząc je różnych prac domowych. W latach 1915–1916 archiprezbiter braniewski ks. Max Rechelt założył dla dziewcząt upośledzonych osobną Fundację św. Elżbiety (St. Elisabeth-Stift), położoną przy Ritterstraße 71 (współcześnie ul. 9 Maja)Braunsberg im Wandel der Jahrhunderte. Festschrift zum 650jährigen Stadtjubiläum am 23. und 24. Juni 1934 von Franz Buchholz.
Po dojściu w 1933 NSDAP do władzy zaczęto ograniczać działalność sióstr w sierocińcach i je likwidować. Na przełomie 1936/1937 zlikwidowano sierociniec w Królewcu. Sierociniec w Braniewie został zlikwidowany 1 czerwca 1937 roku. Dzieci z braniewskiego sierocińca zostały wywiezione 7 czerwca 1937 roku. Część pomieszczeń sierocińca wykorzystywano na biura kościelne, a po wybuchu II wojny światowej w części zamieszkali księża profesorowie Warmińskiego Seminarium Duchownego, gdy gmach nowego seminarium duchownego przy Ludendorffstraße 18 został przeznaczony na szpital polowy.