Jednak jego wersja nie zyskała akceptacji Kościoła i została nazwana Koetus-raamattu (Biblia próbna).
Tłumaczenia współczesne W roku 1886 powołano komitet tłumaczy, mających przygotować nowy przekład Biblii. Przekład Nowego Testamentu został oficjalne autoryzowany przez Ewangelicko-Luterański Kościół Finlandii w roku 1913. Natomiast przekład Starego Testamentu autoryzowano dopiero w roku 1933 – wraz z poprawioną wersją Nowego Testamentu zaakceptowaną w roku 1938. Utworzono w ten sposób przekład Biblii opublikowanej jako całość w roku 1938, znanej jako Pyhä Raamattu, z dwiema datami 1933/1938. Był to jednak przekład miejscami niejasny a jego lektura uciążliwa – zbytnio trzymał się języków oryginalnych oraz był sporządzony w stylu poetyckim i archaizującym w celu zachowania specyficznego słownictwa i biblijnego stylu, jaki przyjął się w ciągu wieków od czasu przekładów Agricoli. Z tych powodów nie zdobył uznania większości czytelników.